تبليغاتX
خلوت دل

خلوت دل

نگار دلها...

میلاد حبیب خدا دردانه ی هستی حضرت محمد مصطفی (ص) و صادق آل محمد(ع) مبارک

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم اسفند 1387ساعت 12:57  توسط آسمانی  | 

کوتاه اما...

            کوتاه اماعبرت انگیز...                                                               

 

 

حدیث نفس...

 

امام را که پیدا کرد تمام نوشته هایش اعم از تراوشات فلسفی، داستانهای کوتاه، شعر و ... را در چند گونی ریخت و آتش زد. به این باور رسید که« هنر امروزحدیث نفس است و هنرمندان گرفتار خودشان . به فرموده حضرت حافظ تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز . سعی کردم که خودم را ازمیان بردارم  تا هر چه هست خدا باشد  . البته آنچه انسان می نویسد همیشه تراوشات درونی خود اوست اما اگر انسان خود را در خدا فانی کند آنگاه این خداست که در آثار ما جلوه گر می شود.

                                                  

                                                    

 

 تظاهر به دانایی...

 

من سالها با جلوه فروشی و تظاهر به دانایی بسیار زیسته ام ریش پرفسوری و سبیل پنجه ای گذاشته ام و کتاب تک ساحتی هربرت مارکوز را بی آنکه خوانده باشم طوری دستم گرفتم که دیگران جلد آن را ببینند و بگویند فلانی چقدر می فهمد . اما بعد ناچار شدم رودر بایستی را با خودم بعد با دیگران کنار بگذارم و عمیقا بپذیرم که تظاهر به دانایی هرگز جایگزین دانایی نمی شود.                                                                                              

                                                        

 

                                        برگرفته از مجموعه خاطرات شهید سید مرتضی آوینی

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1387ساعت 15:21  توسط آسمانی  | 

قافله عمر...

این قافله عمر عجب می گذرد....

 

 

 

 

 

 

گریزی بر گذشته ها و مرور خاطرات یکی از حکمت آموز ترین لحظات زندگی و شاید یکی از نعمتهای بزرگ زندگانی انسان باشد. و به جرات می توان گفت اگر آدمی از دست دادن فرصتها و جان سپردن لحظه هایش را به خاطر نمی آورد شاید غفلت بیش از آنچه در تصور آید حیات چند روزه او در این کره خاکی فرا می گرفت.  

 

  

این پست به شوق اولین جرقه ایجاد وبلاگ و به بهانه پانزدهمین سالگشت حیات جاودانی سید شهیدان اهل قلم (سید مرتضی آوینی ) به ثبت می رسد باشد که مقبول افتد .

                                                            

 

                                                           

شاید بهترین و گویا ترین جملاتی که روح بزرگ این مرد آسمانی را در این کره خاکی به تصویر می کشد کلماتی باشد که از ذهن روشن و از قلم توانایش ساطع گشت و به حق به اهل قلم آبرو بخشید.                                                 

                                                                

                                                                  

                                                                         

                                                                      

                                                                 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387ساعت 10:30  توسط آسمانی  | 

قافله عشق...

   قافله عشق..

 

    السلام علیک یا ابا عبد الله

                                                            

 

قافله عشق در سفر تاریخ است و این تفسیری است بر آنچه فرموده اند: كل یوم عاشورا و كل ارضٍ كربلا... این سخنی است كه پشت شیطان را می لرزاند و یاران حق را به فیضان دائم رحمت او امیدوار می سازد.

 

... و تو ، ای آن كه در سال شصت و یكم هجری هنوز در ذخایر تقدیر نهفته بوده ای و اكنون ، در این دوران جاهلیت ثانی و عصر توبه بشریت ، پای به سیاره زمین نهاده ای ، نومید مشو ، كه تو را نیز عاشورایی است و كربلایی كه تشنه خون توست و انتظار می كشد تا تو زنجیر خاك از پای اراده ات بگشایی و از خود و دلبستگی هایش هجرت كنی و به كهف حَصینِ لازمان و لامكان ولایت ملحق شوی و فراتر از زمان و مكان ، خود را به قافله سال شصت و یكم هجری برسانی و در ركاب امام عشق به شهادت رسی... یاران! شتاب كنید ، قافله در راه است

                                                                

                                                      

 می گویند كه گناهكاران را نمی پذیرند ؟ آری ، گناهكاران را در این قافله راهی نیست ... اما پشیمانان را می پذیرند . آدم نیز در این قافله ملازم ركاب حسین است ، كه او سرسلسله خیل پشیمانان است ، و اگر نبود باب توبه ای كه خداوند با خون حسین میان زمین و آسمان گشوده است ، آدم نیز دهشت زده و رها شده و سرگردان ، در این برهوت گمگشتگی وا می ماند .

 

                                                                                                         برگرفته از مجموعه مقالات شهید آوینی (فتح خون)

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و چهارم دی 1386ساعت 8:33  توسط آسمانی  | 

الوداع...

الوداع...

 

 

    حکایت دل ما انسانها حکایت همان دلی است که آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد .

 

 

خداوندا تو خود بهتر می دانی که فقط مدعیان عشق تو هستیم چون هیچگاه نتوانستیم در وادی بندگی تو وارد شویم که این خود اولین و بزرگترین شرط بر ماست که بنده آفریده شده ایم .

 

حبیبا خود آگاهی که ادعای عشق آن هم بر وجود تو ادعای بزرگی است که البته شایسته ی آن نیستیم اما خود بهتر می دانی که این عشق با وجود ما آمیخته شده است و ما با این عشق آفریده شده ایم.

                                                                                                           

 

این رمضان نیز بر ما گذشت با تمام زیباییهایش رمضانی که هیچگاه در عمر کوتاه ما تکرار نخواهد شد.زیباییهایی که اگر طالب بودیم می توانستیم در لحظه لحظه ی ساعاتش بیابیم  در سحرها، افطارها ، افتتاحها

و ابوحمزه ها و قدرها .

آری کاروان رمضان با تمام عظمت بار سفر بست و ما بیچارگان را با اندوهی بی حساب به حال خود گذاشت .

                                                     

ای شهر بزرگ خدا الوداع ، ای خوان زیبای رحمت الهی الوداع  ، ای لحظات پر شکوه سحر الوداع ، ای ساعات پر شور افطار الوداع ، ای شبهای پر عظمت قدر الوداع.

                                  

                                                                 

 

ما همه شرمنده ی شماییم چون شما قدرت آن را داشتید ما را تا مرز فرشته شدن برسانید و شما بودید که

 می توانستید ما رادوباره متولد کنید .

 

پروردگارا با آنکه نتوانستیم همراه با کاروان عظیم رمضان توشه کافی برگیریم ولی تو را به امیر کاروان عشق سوگند ما دلسوختگان و جاماندگان را به حال خویش رها مکن و ما را مشمول رحمت لایزال الهی  و دعاهای نیمه شب آن عزیز غایب از نظر بگردان.

 

                                                                                        من عبد الذلیل الی المعبود العزیز

                                        

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم مهر 1386ساعت 19:25  توسط آسمانی  | 

سلامی دیگر...

و دوباره سلام...

البته بعد از وقفه ای نه چندان زیاد...

 

 

نمی دانم شاید این مطلب را باید درایامی می نوشتم که به نام دردانه ی هستی حضرت عشق و مهدی دلها مزین یافته بود اما بنا بر اعتقادم به این موضوع که آنچه از دل برآید بر دل نشیند آن زمان نتوانستم دستی بر قلم بگیرم .

 به امید آنکه مقبول افتد...

 

 

 

سلام براو ...

 

سلام بر او که تجلی نور الهی بر سینای وجود ماست

 

کشتی نجاتی که بر ما غرق شدگان دریای ظلمت ارزانی شده

 

بت شکنی که با میراث اجداد طاهرش به جنگ با بتهای درون و بیرون می رود

 

سلام بر سر چشمه ی آب زندگانی که قرنها سالکان الی الله در طریق خویش برای جاودانه ماندن بی تابانه جویای حضورش بودند

 

و بالاخره سلام بر سبزترین پاسخی که می توان بر وجود پاییز نشسته ی مان هدیه کنیم

 

العجل...و دیگر هیچ

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم شهریور 1386ساعت 14:2  توسط آسمانی 

صدایم کن...

 

 

صدایم کن ...                                      

                     تا امان یابد                 

                                       عابری خسته در شب باران   

                                                                                                                

                    

                  صدایم کن ...                                        

                            

                             تا ببالم من در سحرگاهان با سپیداران

 

 

 

 

 

  از آن سوی خورشید 

                          از آن سوی دریا صدایم کن                

                                                                     

                                                     صدایم کن          

                                                                                   

                                                             

 تو لبخند صبحی     

 

                     پس از شام یلدا                      

                                           از این تیرگی ها رهایم کن... 

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم تیر 1386ساعت 17:48  توسط آسمانی  | 

عارفانه...

به بهانه ی عروج ملکوتی عارف مجاهد شهید مصطفی چمران

 

 

 

خدایا تو را شکر که مرا در آتش عشق گداختی و همه ی خواستنی ها را بجز معشوق در نظرم بی مقدار کردی

 

 

خدایا می خواهم فقیری بی نیاز باشم که جاذبه های مادی زندگی مرا از زیبایی و عظمت تو غافل نگرداند 

 

 

       خدایا تو می دانی که من در زندگی پرتلاطم خود لحظه ای تو را فراموش نکرده ام     

  

 

خدایا خوش دارم که گمنام و تنها باشم تا در غوغای کشمکشهای پوچ مدفون نشوم  

 

 

                                                                                

                                                                                     شهید مصطفی چمران

+ نوشته شده در  پنجشنبه سی و یکم خرداد 1386ساعت 10:53  توسط آسمانی  | 

جرعه ای از نور...

جرعه ای از نور...

بدون شک آنچه بعداز رحلت جانسوز پیامبر اکرم (ص) قلب نازنین حضرت صدیقه (س) را به درد آورد    

و زمینه ساز شهادت آن بزرگوار گردید کم لطفی امت نسبت به وصیت حضرتش و در نتیجه مشاهده ی

تنهایی و خانه نشین شدن بهترین برگذیده ی خدا و رسول در میان مردمان آن زمانه و افتادن مهار حکومت

به دست نا اهلان بود.

 

 

و به واقع مهمترین عامل در به وجود آمدن این فتنه ها گرد آمدن عده ی سود جو در محلی به نام سقیفه

 و تصمیم گیری در مورد امر مهم خلافت آن هم بعد از گذشت اندکی بعد از رحلت رسول خدا بود.

اما آنچه کلام ناقص مرا در این میان کامل می کند کلام بی پروا و سر شار از حکمت یگانه  یادگار رسول خداست که از اعماق وجود بر احوال این امت افسوس می خورد و این چنین ناله سر می دهد:

 

 

واى بر آنان! خلافت را از كوههاى بلند رسالت و پايه‏هاى نبوت و محل نزول روح‏الأمين با وحى مبين و از عالمان آگاه و حاذق در امر دنيا و دين به كجا كشاندند. بدانيد كه اين زيانِ آشكار است.

 

پیش بینی عاقبت غصب خلافت:

 

هان، بيا و بشنو. و تا زنده‏اى روزگار امر عجيبى را به تو نشان خواهد داد! و اگر تعجب كنى بدانكه همين حادثه تو را به تعجب واداشته است

 

به كدام سو روى آوردند؟! و به كدام تكيه‏گاهى إتكا نمودند؟! و به كدام پايه‏اى اعتماد نمودند؟! و به كدام دستاويزى چنگ زدند؟! و بر ضد كدامين ذريّه‏اى اقدام كردند و بر آنان چيره شدند؟! و براى چه كسى انتخاب كردند و براى چه كسى رها نمودند؟! چه بد سرپرستى و چه بد دوستانى! و براى ظالمين چه بد جايگزينى

واى بر آنان! آيا كسى كه به حق هدايت مى‏كند سزاوارتر به پيروى است يا كسى كه خود هدايت نيافته مگر آنكه هدايت شود؟ شما را چه شده است؟! چگونه حكم مى‏كنيد؟

 

خسارت امت بعد از غصب حکومت علی (ع):

 

بدانيد قسم به لايزالى خداوند، هم‏اكنون فتنه باردار شده است! پس زمان كوتاهى منتظر بمانيد تا ثمره‏اش ظاهر گردد. آنگاه از آن كاسه‏اى لبريز از خون تازه و سم تلخ كشنده بدوشيد. آنگاه است كه اهل باطل زيان مى‏كنند، و آيندگان از نتيجه‏ى آنچه پيشينيان پايه گذارده‏اند آگاه مى‏شوند. سپس خيال خود را راحت كنيد و قلب خود را براى نزول فتنه قوى كنيد و بشارت باد شما را بر شمشيرى برنده، و قهر و غلبه‏ى متجاوز ظالم، و هرج و مرج دائمى و عمومى، و زورگوئى ظالمين كه اموال عمومى را غارت مى‏كند و براى شما چيز كمى باقى مى‏گذارد و جمع شما را درو كرده و نابود مى‏نمايد.

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و دوم خرداد 1386ساعت 18:2  توسط آسمانی  | 

یاد باد آن روزگاران...

یاد باد آن روزگاران

 

 

مسجد جامع خرمشهر، رازدار حقیقت است و لب از لب نمی گشاید .

از خود می پرسم : کدام ماندگار است؟ این کوچه های ویران که هنوز

داغ جنگ بر پیشانی دارند و یا آنچه در تنگنای این کوچه ها و در دل

این خانه ها گذاشته است؟

 

آیا نام خرمشهر به همین خانه ها و خیابانها و کوچه ها و نخلستانها

اطلاق می شود که در آتش کینه ی متجاوزان می سوزند؟

ویا نام  خرمشهر شایسته ی آن خطه ای است که جوانانش مبعوث

شدند تا حقیقت متعالی وجود انسان را ظاهر کنند؟

باد در جسم شهر می وزید و بر آتش کینه ی متجاوزان دامن می زد

اما روح شهر ، ققنوس وار از میان خاکستر نخلهای نیم سوخته

و خانه های ویران و کوچه های نا امن سر بر می آورد و زندگی می یافت.

 

 

                                                                سید مرتضی آوینی

+ نوشته شده در  پنجشنبه سوم خرداد 1386ساعت 15:6  توسط آسمانی  | 

اگر معلم شدی...

اگر معلم شدی ...

 

 

سخن را با یادی از استاد شهید مرتضی مطـهری آغاز می کنم. او که به حق مانند خورشـیدی

بر آسمان دانش نور افشانی می کند و سخنانش چـون چراغی تار و پود جهل را از مسیر چشم

 اهل مـعرفت می زداید. و چه زیبا پیر فرزانه ی جـماران در فراقش زمزمه کرد که" مـطـهـری کـه

 در طهارت روح و قوت بیان کم نظیر بود رفت و به ملکوت اعلی پیوست من فرزند بسیار عزیزی

 را از دست دادم و در سوگ او نشستم که حاصل عمرم بود "

                                          

 

                                                                امام در سوگ شهید مطهری                               

                                                           

 

و به راستی آنان که افکار آسمانی او را با آیات شیطانی خویش همراه نمی دیدند و از سر جهالت

 تیر غفلت را بر مغز زمینی او فرود آوردند نمی دانستند که روشنایی خورشـید را با تکه ابـری

نمی توان پنهان نمود و چه بسا وجود ابری در پس خورشید حقیقت خورشید را نمایان تر می کند.

 

                                                                                                                          

                                                            

 

 راستش از مدتی پیش در فکر آن بودم که به مناسبت این ایام که مزین به نام معلم گشته است

مطلبی بنویسم که هم عرض ادبی باشد به ساحت مقدس ستارگان آسمان علم و هم تلنگری

 باشد بر خویشتن که لنگ لنگان در این وادی قدم بر می دارم.

 

                                                             

 

چندی پیش کتابی می خواندم از دکتر محمد رضا سنگری عباراتی کوتاه و د رعین حال عمیـق       باشد که مقبول دوستان و چراغ راه این حقیر گردد.

 

 

  • طنین صدای معلم خوشترین بخش رازهای زمین است که درقیامت          پخش می شود.
  • غرش ابر و خشم معلم هر دو آیت و بشارت شکفتن و رستن است.

 

                                                              

  • اولین کلام معلم در کلاس حالت ورود اوست و همیشه نخستین کلام   مهمترین کلام است.
  • دیـواری از محـبت به دور مدرسـه بکشیم مطـمئن باشیم هیچ کس از      محبت نمی گریزد. 
  • لبخند دانـش آموز پس از آموختن علامت سپاس خداست.

 

                                                                  

                                                                 

                                                                   

                                                               

  •  ارکان نفوذ معلم موفق چهار چیز است:دانش، بینش، روش و منش بزرگ
  •  ای کاش هر معلمی در پایان سال به خودش نیز منصفانه نمره می داد.
  •  ای کاش از آنچه برای دیگران دیکته می کنیم یکبار خودمان نیز بنویسیم.

 

                                                                  

 

                      و در پایان...

                                                   اگر معلم شدی آسمانها ار آن توست...

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوازدهم اردیبهشت 1386ساعت 7:55  توسط آسمانی  | 

تذکر یا تلنگر.....

 

در محضر راوی عشق

 

 

نمیدانم این سخن را شنیده ای که میگویند یاد آوری و تذکر هر موضوعی  بر روح و روان و در نهایت افکار آدمی تاثیر گذار است و  از آنچه ذکر انسان می گردد فکر متولد می شود. .

 

 

فَذَکِّر اِنّ الذِکری تَنفَعُ المُومِنین

 

چندی پیش د رمحفلی که به مناسبت سالگرد شهادت شهید آوینی برگزار شده بود به همراه جمعی از ارادتمندان گرد هم آمدیم.در این محفل نورانی که به انوار قدسی خود شهید منور بود حرفهای بسیاری در غالب سخن وتصویر به میان آمد که گاه آدمی را به شگفتی وا می داشت .

 

در ظاهر امر آنچه در ذهنم تداعی گشت این بود که وجود این مرد آسمانی آنقدر کم نظیر است که شاید در طول تاریخ تکرار ناپذیر باشد اما آنچه حاصل قدری  تفکر در مورد شنیده ها ودیده هایم بود این است که آنچه  از آوینی  چنین شخصیتی را پدیدآورد :

. روحیه ی حقیقت جویی است که اورا در اوج جوانی به پای درس پیر جماران کشاند و درس عشق را از آن پیر فرزانه تلمذ نمود .

.تفکر و درک عمیق از اندیشه های ناب اسلامی و در نهایت مقاومت خستگی ناپذیر در برابر افکار و در نهایت ذوب شدن در راه آرمانهای الهی

 

و شاید گفتن این نکته خالی از لطف نباشد که این شخصیت والا که اکنون از او به عنوان یکی از بزرگان عرصه ی ادب ، فرهنگ و هنر یاد می شود  بنا بر اذعان هم عصرانش در دهه ی شصت یکی از تنها ترین مردان روزگار خویش به شمار میرفت و آن روزها عده ی بی شماری تفکرات او را غیر عملی و ایده آل فرض میکردند ولی آنچه در همان زمان برای او ارزشمند بود از پای نایستادن در برابر اعتقادات  پاکش بود و شاید همین نوع نگاه او به زندگی بود که حتی او را یک لحظه از انجام این مهم نگاه نداشت.

 

و این است راز ماندگاری آوینی وسایر مردان راه خدا

 

به امید آنکه تذکر و یاد آوری زندگی مردان خدا که آینه ی تمام نمای حضرت حق هستند باعث زادن تفکرات الهی گردد.

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و سوم فروردین 1386ساعت 12:44  توسط آسمانی  |